Recensie: Dimitri Verhulst – De helaasheid der dingen

1001004004729955‘Als weinig andere Vlaamse schrijvers slaagt Verhulst erin dialect te laten klinken als Nederlands’, schreef HUMO over De helaasheid der dingen van Dimitri Verhulst. Met zijn herkenbare, pijnlijk humoristische schrijfstijl heeft hij niet alleen zijn thuisland Vlaanderen veroverd, maar ook Nederland. Niet voor niets schreef hij dan ook het boekenweekgeschenk van 2015, ‘De zomer hou je ook niet tegen’. Het begon echter allemaal met het, inmiddels zelfs verfilmde, De helaasheid der dingen.

‘God schiep de dag en wij sleepten er ons doorheen’. Deze zin uit De Helaasheid der Dingen vat bijna elke gebeurtenis uit het boek van de Vlaamse Dimitri Verhulst samen. In dit boek, geschreven in dialect maar desalniettemin goed te volgen, volgen we de jonge Dimitri tot aan het moment van schrijven in 2006. Hij woont samen met zijn oma, vader en drie ooms in het dorp Reetveerdegem. Zijn, deels op de waarheid gebaseerde, jeugd in dit bijzonder samengestelde gezin is allerminst standaard te noemen.

De mannen in het boek hebben niet alleen een enorme voorliefde voor drank, maar ook een afkeer jegens werken gemeen. Driekwart van het boek speelt zich dan ook af in de kroeg of minstens met een kater voor de hoofdpersonen. Een Tour de France waarbij etappes in alcohol worden verreden of een haatdragende hond: humor is de rode draad in dit boek. Onder deze humor legt Verhulst echter een pijnlijk verleden bloot. Een verleden met deurwaarders en permanent dronken verzorgers, een verleden waarin hij met de nek is aangekeken en waarin hij uiteindelijk zelfs in een pleeggezin is geëindigd.

 

Dit laatste heeft hem naar eigen zeggen gered en gebracht tot waar hij nu is, een gevierd schrijver en dichter. De helaasheid der dingen heeft daar, mede dankzij de verfilming, absoluut aan bijgedragen. Het is een veel gezien boek op de leeslijst van nota bene Nederlandse scholieren: de literaire ondertoon en heftige onderwerpen zijn door de luchtige en grappige ondertoon niet zwaar of taai.

Ondanks de niets verbloemende beschrijving van zijn verleden, heb je geen moment het idee dat de schrijver zijn afkomst verloochent om maar te kunnen scoren. Het boek is eerlijk en oprecht, zowel op de positieve en liefdevolle punten als op de rauwe, eenzame. Bovendien spaart Verhulst ook zichzelf niet, ook al is het deels fictie een dappere zet. Zoals men ook bij de boeken van Kluun heeft gezien, kun je echt van iemand gaan walgen door wat zijn literaire alter ego heeft gedaan.

Het boek is op bepaalde momenten absurd. De eerder genoemde Tour de France waarin een bergetappe bestond uit wat flinke glazen whisky, is zowel bizar al geniaal te noemen. Het braaksel en de uitwerpselen vliegen je het gehele boek lang om de oren, smakelijk en beschaafd is het absoluut niet te noemen. Het wordt hierdoor echter nooit vulgair, het voegt juist wat toe aan de poging een voor velen onbekend milieu te schetsen. Men kent de achterbuurten en voorsteden wel, maar het beeld is vaak doorspekt van vooroordelen. Hoewel deze voordelen soms ook bevestigd worden, is het een interessante kijk in de gedachtes en motieven hierachter. Bovendien is één element dat alles overheerst: de diepe liefde voor elkaar.

Mocht je eens een wat serieuzer boek willen lezen, maar jezelf niet gelijk onderdompelen in de meest moeilijke literatuur, is De helaasheid der dingen erg geschikt. Met een glimlach of juist geëmotioneerd, dit boek raakt je tot het einde.


 

  • Titel: De helaasheid der dingen
  • Auteur: Dimitri Verhulst
  • Uitgever: Atlas Contact
  • Datum: januari 2006
  • Pagina’s: 208 pagina’s
  • Prijs: €10,00

 

Advertenties

3 gedachtes over “Recensie: Dimitri Verhulst – De helaasheid der dingen

  1. yannick deloose zegt:

    Het boek vind ik persoonlijk heel mooi opgesteld en opgebouwd. Ik vind het ‘marginale’ in de film heel grappig en de liefde en broederschap tussen de familie heel oprecht. Dimitri’s ooms zouden alles doen om hun kleine neef en hun ‘moemoe’ te beschermen. Het boek bevat wel sterk gebruik van drank en geweld dus ik zou het zeker niet onder 16 aanraden. De sfeer dat je krijgt van het boek is eerst nogal marginaal en verhaalloos, maar des te verder je vorderd in het boek begin je meer en meer de humor in te zien en de bedoeling van de schrijve te begrijpen. Ikzelf raad het boek zeker aan aan iedereen die wel eens graag iets anders leest en wel tegen de nodige seks en drankpraat kan.

    Liked by 1 persoon

    • Laura zegt:

      Bedankt voor je reactie Yannick! Ik kan me er helemaal in vinden. Ik maakte kennis met het boek toen ik veertien was en we het in de Nederlandse les (een vwo 4 klas) klassikaal lazen én de film hebben gekeken. Dat was op sommige momenten… Bijzonder haha. Maar het is ook zeker eens wat anders en als je tegen een stootje kan inderdaad erg leuk!

      Like

  2. Festim zegt:

    Het boek ging wel vlot en alles was duidelijk. Het feit dat het boek op een waargebeurd verhaal is gebaseerd sprok mij direct aan. Alles is gebaseerd op het leven van de schrijver.
    Hij vertelt dat hij zijn jeugd anders had willen zien. De opbouw vond ik niet zo duidelijk omdat het boek verdeelt is in 12 hoofdstukken. Dat had wat beter gekund vind ik. Het boek leert je eigenlijk dat je nooit moet opgeven. Zijn leven is helemaal veranderd sinds de dag dat hij in een pleeggezin terecht kwam. Door deze grote verandering is hij iemand anders geworden, een schrijver.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s