Laura goes Zürich #1: Ho, hee, wacht… Wát?

Het is al een tijdje stil op Laura Leest en dat heeft een reden. Niet alleen werd het wel erg druk met de start van het nieuwe collegejaar en mijn stage hier, ook waren de boeken die ik las niet erg geschikt om een recensie over te schrijven. Daarnaast kwam er iets anders op mijn pad, de titel geeft het wellicht al een beetje weg: ik ga drie maanden onderzoek doen in Zürich, Zwitserland.

Ho. Stop. Wacht. Hoe? De samenvatting: ik studeer Geneeskunde, wat bestaat uit een bachelorfase (basiskennis) en masterfase (stage lopen, het grootste deel zijn de bekende coschappen waarin je met je hele cogroep als Kwik, Kwek en Kwak achter dokkies aanhobbelt, maar de onderzoeksstage die ik nu doe is er ook al onderdeel van). Nu kun je je voorstellen dat een ziekenhuis niet 300 studenten tegelijk op één afdeling kan handelen, dus start er iedere maand een cogroep om de drukte te spreiden. Wie wanneer start: dat bepaalt het lot, door middel van een daadwerkelijke loting met een door een notaris opgestelde volgorde en alles.

Het lot bepaalde dat ik in juni 2016 kon starten met de coschappen. Juni 2015 volgde en haalde ik het laatste vak van de bachelor. Je hoeft geen kei in rekenen te zijn om te zien dat daar een jaar tussenzit. In eerste instantie baal je, natuurlijk, maar al gauw had ik er wel vrede mee. Ik ben behoorlijk jong voor een vierdejaars student, dus de noodzaak om gelijk door te stomen is er niet bepaald. Ik haalde de onderzoeksstage die je normaal na je coschappen volgt naar voren zodat ik van september tot en met januari onder de pannen was en voor de resterende maanden zou ik wel kijken wat er op mijn pad kwam.

Op mijn pad kwam dus een buitenlandstage. Ik had er al wel eens over nagedacht, natuurlijk, maar niet echt stappen ondernomen. Ik wist niet zo goed wat ik in het buitenland kon doen en het was toch ook niets voor mij, ik zou mijn familie, vrienden, vriend (en kat!) veel te veel gaan missen. Ik besefte me echter ook dat als ik nog weg zou willen dit de kans was om het te doen. Na je afstuderen wil je toch gauw aan de slag om niet direct met een gat in je CV te beginnen en als je eenmaal werkt er een paar maanden tussenuit knijpen is er vaak ook niet bij.

Ik trok dus de stoute schoenen aan en vroeg de begeleider van mijn stage hier in Nederland of hij mogelijkheden zag in zijn vakgebied. Zijn reactie? ‘Leuk, gaan we doen, wat dacht je van Zürich?’ Ik lachte schaapachtig en zei dat me dat wel oké leek. De dag er na werd ik wakker en had ik een mailtje van een professor uit Zürich dat ik van harte welkom was.

Anchorman-well-that-escalated-quickly

Dat liep dus aardig uit de hand. Je knippert met je ogen en voor je het weet zit je tot je nek toe in de wereld van visums en verdragen. Inmiddels zijn we anderhalve maand verder, heeft het idee een beetje kunnen landen en heeft alles wat meer vorm gekregen. Er is nog steeds een hele hoop te regelen, dus tot ik de treinkaartjes binnen heb durf ik niet te zeggen dat het definitief doorgaat. Het begint er echter aardig op te lijken en de weg er naar toe is eigenlijk ook al erg interessant.

Vandaar dat ik nu al begin met schrijven over De Reis. Leuk dat jullie weer eens weten wat ik zoal doe met mijn leven, handig dat ik mijn vrienden gewoon een linkje kan geven als ik stoom af moet blazen ipv WhatsApp opblazen en leuk voor mezelf om later terug te lezen. Hopelijk kan ik jullie zo een beetje mee laten genieten van mijn reis!


 

P.s.: Leuk om te zien dat, ook al is de site wat minder actief, de Contact-pagina door mensen goed gevonden wordt! Er zit dus weer een recensie aan te komen van een boek dat ik als recensie-exemplaar kreeg opgestuurd.

P.p.s.: Voor iedereen die zegt: ‘Oh, je gaat in februari? Dan kun je nog net skiën!’. Ik kan niet skiën en als ik bedenk dat ik drie weken terug voor de tweede keer in een jaar mijn hoofd ernstig toetakelde door in volledig nuchtere toestand van mijn fiets te donderen, lijkt het me ook beter dat gewoon niet te proberen. Wie me toch nog over wil halen verwijs ik naar mijn schoonmoeder, als je de filmpjes ziet van mijn vriend die me probeerde te leren skeeleren kom je er wel op terug. Om overigens nog maar te zwijgen over de verzekeringskwestie die daarbij de kop op steekt, al lees je daar ongetwijfeld meer over ergens in deel 1 tot en met deel 683 van ‘Zwitserland: To Sjengen or not to Sjengen?’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s