Recensie: Agnes van Overveld – Windkracht 6

Figuur

Het is alweer een paar weken geleden dat ik een mailtje in mijn inbox vond van Agnes van Overveld, auteur van Windkracht 6. In december 2015 heeft ze dit boek, haar debuut, met naar eigen zeggen ‘Inspirerende verhalen over vriendschap en doorzettingsvermogen’ uitgebracht en ze had nu de vraag of ik het wilde recenseren. Via social media heb ik de totstandkoming van dit boek al vanaf een vroeg stadium mogen volgen, een bijzondere blik in de wereld van het publiceren van in het bijzonder je eerste boek. Vanwege mijn verblijf in Zürich zag ik eerst echter wat problemen, maar dat was na een seconde voorbij want ik wist: dit boek wil ik lezen, over dit boek wil ik schrijven. Samen vonden we dan ook een goede oplossing waarbij visite het boek mee naar hier zou nemen, waarna ik er vervolgens in een paar dagen doorheen zou vliegen.

Doorheen zou vliegen… Dat ligt al een tipje van de sluier op betreffende wat ik van het boek vond. Eerst even een stukje over de inhoud: Agnes is in de bloei van haar leven als ze getroffen wordt door een hersenvliesontsteking. De restverschijnselen zijn heftig en houden lang aan, waardoor ze haar betaalde baan niet meer kan continueren. Vastbesloten toch aan de slag te blijven, zoekt ze echter naar vrijwilligerswerk en komt zo in contact met Ria, die vanaf haar zestiende blind is. Er ontwikkelt zich een hechte en bijzondere vriendschap, die in het eerste deel van het boek aan de hand van grappige maar ook ontroerende anekdotes wordt besproken. In het tweede deel van het boek is Agnes aan het woord over haar levensloop, beperkingen maar bovenal kansen en in het derde deel wordt eenzelfde portret opgetekend, maar dan over Ria’s verhaal.

Doorzetten na tegenslagen, niet bij de pakken neer gaan zitten en bovenal kansen zien waar een ander alleen de nadelen van een situatie inziet: inspireren, dat doet Windkracht 6 zeker. Ik heb al eerder aangegeven graag boeken te lezen die iemands leven beschrijven of op een andere wijze een dagboekelement hebben, omdat ik graag een kijkje in iemands leven neem om zo van anderen te kunnen leren. Ondanks dit persoonlijke karakter en de liefde en geluk die uit elke zin spatten, behoudt Windkracht 6 echter ook een afstand waardoor het boek prettig leesbaar blijft. Het is erg knap hoe deze dunne lijn tussen emotie en professionaliteit stand houdt.

Lees verder

Advertenties

Recensie: Isa Hoes – Toen ik je zag

hoes-toen-ik-je-zag-rgb-DEF

Sommige boeken móet je gelezen hebben. Omdat het een klassieker is bijvoorbeeld, of omdat een boek zoveel publiciteit heeft gegenereerd dat je eenvoudigweg zelf wilt ervaren of dit terecht was. Toen ik je zag was zo’n boek, wat ook wel bleek uit de enthousiaste reacties die ik via Twitter kreeg na de aanschaf van dit boek. Hieronder mijn mening over dit veelbesproken boek!

Je grote liefde, vader van twee kinderen, pleegt zelfmoord. Het is één van de meest verschrikkelijke dingen die een mens kan overkomen. Als je dan ook eens beide een bekende Nederlander bent, is het niet alleen een immens verdriet wat je moet verwerken – nee, alles wat je doet ligt ook nog eens onder een vergrootglas en heel het land kijkt mee.

Des te knap dat Isa Hoes het aandurfde Toen ik je zag te schrijven over haar man Antonie Kamerling. In deze (auto)biografie vertelt ze zowel haar eigen levensverhaal als dat van haar man. Hoe ze opgroeiden, elkaar leerden kennen, verliefd werden, carrière maakten en kinderen kregen. Maar ook hoe zwaar het soms was en hoe het dat steeds meer werd, met uiteindelijk het overlijden van Antonie.

Lees verder

Recensie: Myrthe van der Meer – PAAZ

Featured imageJarig zijn: dat betekent cadeautjes krijgen! In mijn geval komt dat meestal neer op boekenbonnen. ‘Ja je leest zoveel, daar kun je vast wat mee!’ en ‘Ik heb geen flauw idee welke boeken je allemaal al wel niet hebt, zo komt het zeker goed.’ zeggen vrienden me vaak. Waar ik de eerste bon aan ging spenderen wist ik dan ook direct: PAAZ van Myrthe van der Meer. Het boek heeft veel aandacht gehad in de media en met mijn medische achtergrond was ik meteen geïnteresseerd. Zette het feestje zich nog even voort of doofde het als een nachtkaars uit?

Emma is jonge vrouw die het ogenschijnlijk prima voor elkaar heeft: lieve vriend, goede baan en in de bloei van haar leven. Oké, ze werkt misschien wat hard. En oké, ze heeft een bijna permanent aanwezige doodswens. Maar werken moet nu eenmaal en iedereen zou toch liever dood zijn? Ze hikt tegen haar vakantie aan en voor ze het weet zit ze met haar vader op de PAAZ voor een spoedopname.

De PAAZ? Dat staat voor psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis, een toevluchtsoord voor als je het geestelijk even niet meer allemaal op een rijtje hebt en er gauw hulp noodzakelijk is. Emma vindt het maar een grote fout dat zij hier beland is. Er zijn genoeg mensen die het harder nodig hebben en ze verspilt alleen maar de tijd van de verpleging, psychologen en psychiaters. Bovendien: zoveel is er toch niet met haar aan de hand?

Lees verder

Themamaand ‘Chicklit’, week #2: Biografie

Sophie Kinsella is absoluut mijn favoriete chicklitschrijfster, vandaar dat ik haar en haar boeken in de themamaand rondom dit genre extra uit wil lichten! Na vorige week de geschiedenis van de chicklit te hebben uiteengezet, is het nu dan ook tijd voor een stukje over de levensloop van deze bekende auteur. Welke weg kun je bewandelen om schrijfster van chicklits te worden?

Sophie Kinsella werd op 12 december 1969 geboren als Madeleine Sophie Townley in Londen. Op dit moment is ze dus 46 jaar oud. Na haar huwelijk met Henry Wickham werd haar naam Madeleine Sophie Wickham. Dit verklaart ook deels de namen waaronder ze schrijft: Sophie Kinsella naar haar tweede naam en Madeleine Wickham naar haar eerste naam en de aangenomen naam van haar echtgenoot. Waar Kinsella vandaan komt, is onbekend.

Sophie begon aan een studie Muziek te Ofcord, maar wisselde al gauw naar Politicologie, filosofie en economie. Hierdoor kreeg ze ook een baan als financieel journalist, iets wat in de Shopaholic-reeks over Rebecca Bloomwood en het gat in haar hand regelmatig naar voren komt. Ook werkte ze als lerares. Daarnaast was ze al druk bezig met schrijven: op slechts vierentwintigjarige leeftijd kwam haar debuut, De Tennisparty, tot stand. Dit boek werd nog geen twee jaar later, in 1995, al uitgegeven onder de naam Madeleine Wickham.

Lees verder

Recensie: Michel van Egmond – Kieft

Featured imageNaast de specials die deze maand iedere woensdag zullen verschijnen, blijf ik natuurlijk ook recensies plaatsen op de zaterdag. Vandaag recenseer ik Kieft, de door Michel van Egmond geschreven biografie over Wim Kieft. Ik mocht als prijs van een schrijfwedstrijd een boek uitkiezen, ik koos voor Kieft omdat mijn ouders het graag wilden lezen. Zelf zou ik het niet zo gauw gekozen hebben, maar trots als ik was op mijn prijs ben ik het natuurlijk toch gaan lezen. Benieuwd hoe het bevallen is? Dat lees je hieronder!

Van een roemrijke voetbalcarrière door heel Europa naar jezelf onzichtbaar maken omdat er drugsdealers achter je aan zitten: er is de laatste tijd veel gesproken over het bewogen leven van Wim Kieft. Zijn levensverhaal is door Egmond opgetekend in de biografie Kieft.

Het boek heeft de lesmethode van de Narcotics Anonymous als leidraad. Aan de hand van vragen die (ex-)verslaafden beantwoorden om hen van de drugs af te halen en houden, wordt het leven en de gedachtegangen van Kieft besproken. Het boek is aangevuld met anekdotes , korte verhaaltjes over bijzondere ontmoetingen of hoogte- en dieptepunten uit zijn carrière. Niet alleen de lesmethode van de Narcotics Anonymous komt regelmatig terug, ook de meetings van deze organisatie zijn een belangrijk onderdeel. Kieft bezoekt ze dagelijks om zijn leven op de rit te houden. Afgewisseld met momenten uit het nu, waarin de hoofdpersoon samen met de schrijver naar bijvoorbeeld schnabbels gaat, krijg je een volledig beeld van het leven van Wim.

Lees verder