Recensie: Agnes van Overveld – Windkracht 6

Figuur

Het is alweer een paar weken geleden dat ik een mailtje in mijn inbox vond van Agnes van Overveld, auteur van Windkracht 6. In december 2015 heeft ze dit boek, haar debuut, met naar eigen zeggen ‘Inspirerende verhalen over vriendschap en doorzettingsvermogen’ uitgebracht en ze had nu de vraag of ik het wilde recenseren. Via social media heb ik de totstandkoming van dit boek al vanaf een vroeg stadium mogen volgen, een bijzondere blik in de wereld van het publiceren van in het bijzonder je eerste boek. Vanwege mijn verblijf in Zürich zag ik eerst echter wat problemen, maar dat was na een seconde voorbij want ik wist: dit boek wil ik lezen, over dit boek wil ik schrijven. Samen vonden we dan ook een goede oplossing waarbij visite het boek mee naar hier zou nemen, waarna ik er vervolgens in een paar dagen doorheen zou vliegen.

Doorheen zou vliegen… Dat ligt al een tipje van de sluier op betreffende wat ik van het boek vond. Eerst even een stukje over de inhoud: Agnes is in de bloei van haar leven als ze getroffen wordt door een hersenvliesontsteking. De restverschijnselen zijn heftig en houden lang aan, waardoor ze haar betaalde baan niet meer kan continueren. Vastbesloten toch aan de slag te blijven, zoekt ze echter naar vrijwilligerswerk en komt zo in contact met Ria, die vanaf haar zestiende blind is. Er ontwikkelt zich een hechte en bijzondere vriendschap, die in het eerste deel van het boek aan de hand van grappige maar ook ontroerende anekdotes wordt besproken. In het tweede deel van het boek is Agnes aan het woord over haar levensloop, beperkingen maar bovenal kansen en in het derde deel wordt eenzelfde portret opgetekend, maar dan over Ria’s verhaal.

Doorzetten na tegenslagen, niet bij de pakken neer gaan zitten en bovenal kansen zien waar een ander alleen de nadelen van een situatie inziet: inspireren, dat doet Windkracht 6 zeker. Ik heb al eerder aangegeven graag boeken te lezen die iemands leven beschrijven of op een andere wijze een dagboekelement hebben, omdat ik graag een kijkje in iemands leven neem om zo van anderen te kunnen leren. Ondanks dit persoonlijke karakter en de liefde en geluk die uit elke zin spatten, behoudt Windkracht 6 echter ook een afstand waardoor het boek prettig leesbaar blijft. Het is erg knap hoe deze dunne lijn tussen emotie en professionaliteit stand houdt.

Lees verder

Advertenties

Recensie: Myrthe van der Meer – PAAZ

Featured imageJarig zijn: dat betekent cadeautjes krijgen! In mijn geval komt dat meestal neer op boekenbonnen. ‘Ja je leest zoveel, daar kun je vast wat mee!’ en ‘Ik heb geen flauw idee welke boeken je allemaal al wel niet hebt, zo komt het zeker goed.’ zeggen vrienden me vaak. Waar ik de eerste bon aan ging spenderen wist ik dan ook direct: PAAZ van Myrthe van der Meer. Het boek heeft veel aandacht gehad in de media en met mijn medische achtergrond was ik meteen geïnteresseerd. Zette het feestje zich nog even voort of doofde het als een nachtkaars uit?

Emma is jonge vrouw die het ogenschijnlijk prima voor elkaar heeft: lieve vriend, goede baan en in de bloei van haar leven. Oké, ze werkt misschien wat hard. En oké, ze heeft een bijna permanent aanwezige doodswens. Maar werken moet nu eenmaal en iedereen zou toch liever dood zijn? Ze hikt tegen haar vakantie aan en voor ze het weet zit ze met haar vader op de PAAZ voor een spoedopname.

De PAAZ? Dat staat voor psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis, een toevluchtsoord voor als je het geestelijk even niet meer allemaal op een rijtje hebt en er gauw hulp noodzakelijk is. Emma vindt het maar een grote fout dat zij hier beland is. Er zijn genoeg mensen die het harder nodig hebben en ze verspilt alleen maar de tijd van de verpleging, psychologen en psychiaters. Bovendien: zoveel is er toch niet met haar aan de hand?

Lees verder

Recensie: Cami Walker – 29 geschenken

29-geschenkenVia een collega kwam ik in aanraking met dit boek: ik denk niet dat ik het zelf direct uit het schap zou hebben gepakt. Altijd op zoek naar een nieuwe schrijver of leuk genre greep ik de kans om 29 geschenken van Cami Walker te lezen echter meteen aan. Was dit boek ook echt een geschenk uit de hemel? Zelden had ik zulke dubbele gevoelens over een verhaal!

Je zit in de bloei van je leven, hebt een goede baan en een leuke man, maar loopt al een tijdje rond met vage klachten. Uiteindelijk wordt de diagnose Multiple Sclerose (MS) gesteld, een auto-immuunziekte waarbij het lichaam de eigen zenuwen aanvalt. Het overkwam de destijds vijfendertigjarige Cami Walker uit Amerika. In 29 geschenken beschrijft ze in welk diep dal ze viel door haar chronische ziekte, maar bovenal hoe ze hieruit kwam door een ogenschijnlijk simpel concept: het geven.

Dankzij één van haar spirituele mentoren, een Afrikaanse medicijnvrouw genaamd Mbali, komt Walker in aanraking met de 29 dagen geefuitdaging. Het idee is even simpel als doeltreffend: iedere dag iets weggeven, juist dat wat je denkt niet te kunnen missen, zodat je leert te denken in termen van overvloed in plaats van die van schaarste. Juist voor Cami, die door haar ziekte, vooral bezig is met alles wat ze moet missen blijkt het een schot in de roos te zijn. In 29 hoofdstukken neemt ze de lezer mee in de 29 geschenken van haar reis naar een open hart.

Lees verder

Recensie: Hendrik Groen – Pogingen iets van het leven te maken

hendrik groen pogingen leven

Mijn eerste recensie gaat over Pogingen iets van het leven te maken, een boek van de fictieve schrijver Hendrik Groen. Nadat ik het eerste hoofdstuk had gelezen in een promotieboekje wilde ik gelijk verder lezen! Lees hieronder of dit enthousiasme terecht bleek te zijn.

‘Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 81 ¼ jaar’, zo luidt de ondertitel van dit boek. In één zin vat dit perfect samen wat er in de volgende bladzijdes komen gaat: een dagelijkse beschrijving van het leven in een verpleeghuis in Amsterdam-Noord, gezien vanuit de ogen van een bewoner. De schrijver neemt je voor de periode van een jaar mee achter de geraniums, met zowel vreugde als verdriet.

Hendrik Groen is een pseudoniem: de auteur woont zelf niet in een verzorgingstehuis. Zelf zegt hij hierover dat geen zin gelogen is, maar niet elk woord waar is. De situaties waarin de hoofdpersonen terecht komen, zijn dan soms ook te absurd om waargebeurd te zijn. Dit is dan ook niet waar dit boek om draait. Met een flinke dosis humor worden namelijk diverse misstanden in de zorg aan de kaak gesteld. Zonder dat het boek zwaar of belerend wordt, wordt het verhaal van duizenden Hendriks in evenveel verzorgingstehuizen verteld.

Lees verder