Recensie: Anđelko Vuletić – Wraak

Featured imageWakker worden met een mailtje in je inbox of je een boek wilt recenseren: altijd leuk! In dit geval ging het om het boek ‘Wraak’ van Anđelko Vuletić van Uitgeverij KLIN (Kroatische Literatuur In Nederland), wat in de beschrijving een soort Ik ben Pelgrim meets De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween leek – maar dan met de heftige ondertoon van oorlogen. Komisch maar toch leerzaam, ik was zeker geïnteresseerd!

Een begrafenis. Voldoende belangstelling, maar wie de mensen zijn? Wellicht één van de mensen door wie ze vroeger gemarteld zijn, maar dan vermomd, denkt de hoofdpersoon. Hij wil, na al die jaren, nog wraak nemen op hen – zodat hij niet als lafaard sterven zal. Hij weet, met enige moeite, drie anderen te overtuigen om op zoek te gaan naar de mensen die hun leven voorgoed hebben veranderd.

Wraak gaat over een groep voormalige gevangenen, die hun vroegere folteraar willen wreken. Zij zijn echter stuk voor stuk niet de jongste meer, dus zullen dit moeten doen met alle ongemakken die dit een dergelijke leeftijd met zich meebrengt. Bovendien slaat de twijfel constant toe: moeten ze dit wel doen? In Wraak lees je de weg die de groep bewandeld en de overwegingen die ze daarbij maken, leiden tot een eind dat niemand aan zal zien komen.

Lees verder

Advertenties

Recensie: Arthur Japin – De zwarte met het witte hart

Featured imageNa de extra recensie die woensdag online is gekomen waarin Wat spook jij uit? van Sophie Kinsella centraal stond, staat er vandaag natuurlijk ook weer een recensie voor jullie klaar. Deze titel staat in enorm contrast met de chicklit van eerder deze week: het betreft namelijk De zwarte met het witte hart, een literair boek met geschiedkundige ondertoon. Zijn jullie even benieuwd als ik was?

Java, het jaar 1900 na Christus. Een man genaamd Kwasi is bezig het verhaal van zijn leven op te tekenen. In het midden van de negentiende eeuw is hij samen met zijn neem Kwame vanuit West-Afrika meegenomen naar Holland. Hun vader heeft een contract met een Nederlandse delegatie en de jongens worden ingezet als onderpand. De prinsjes groeien hier op en ontwikkelen zich beide op een geheel andere manier: Kwasi past zich zo veel mogelijk aan, waar Kwame zich vasthoudt aan zijn afkomst.

Aan de hand van een feest dat wordt georganiseerd voor zijn jubileum, worden we meegenomen in het verleden van Kwasi en daarmee ook Kwame. Van twee boezemvrienden die zelfs in hetzelfde bed sliepen, zie je ze veranderen in twee totaal verschillende individuen. In situaties als het Sinterklaasfeest, een circus of het onderwijs worden de verschillen tussen de prinsjes pijnlijk duidelijk. Hun totaal andere standpunten breekt ook hun jarenlange vriendschap op, hoe hard ze er ook voor vechten.

Lees verder

Recensie: Helen Fielding – Cause celeb

NaamloosDe afgelopen weken heb ik een aantal recensies geplaatst van boeken, die me door anderen waren aangeraden. Er is echter nog een belangrijke reden om een boek te gaan lezen: je hebt goede ervaringen met andere boeken van betreffende schrijver of schrijfster. Cause celeb was zo’n boek: na Het dagboek van Bridget Jones en Bridget Jones: The Edge of Reason, was ik ook benieuwd naar deze titel. Ik verwachtte een boek van hetzelfde soort, maar had niet verbaasder kunnen eindigen!

Rosie Richardson werkt op de PR-afdeling van een grote uitgeverij in Londen. Hierdoor bevindt ze zich regelmatig tussen beroemdheden op beruchte feestjes. Één van hen, televisiepresentator Oliver Marchant, wordt via een aantal omzwervingen haar vriend. Of minnaar. Of toch weer vriend. Oliver is ontzettend wispelturig en beheerst het spel van aantrekken en afstoten tot in de puntjes. Tot Rosie het beu is, hem aan de kant zet en met haar vermorzelde hart naar Afrika vertrekt. Daar hoopt ze alles uit haar hoofd te kunnen zetten en nog iets bij te dragen aan de wereld ook.

Eenmaal in Afrika, vindt ze haar draai al gauw. Ze klimt op binnen de organisatie waar ze werkt, heeft een fijne ploeg en denkt amper nog aan haar vroegere bestaan in Londen. In het kamp waar ze gestationeerd is hebben ze het aardig op de rit, voor zover mogelijk gezien de omstandigheden. Totdat een sprinkhanenplaag de oogst van vele duizenden inwoners verpest en al deze monden gevoed moeten worden… Er moet gauw een drastische maatregel worden getroffen. Want hoe kom je in drie weken tijd aan tonnen voedsel? Rosie roept de hulp van haar oude bekende vrienden in, wat natuurlijk niet zonder slag en stoot gaat.

Lees verder

Recensie: Myrthe van der Meer – PAAZ

Featured imageJarig zijn: dat betekent cadeautjes krijgen! In mijn geval komt dat meestal neer op boekenbonnen. ‘Ja je leest zoveel, daar kun je vast wat mee!’ en ‘Ik heb geen flauw idee welke boeken je allemaal al wel niet hebt, zo komt het zeker goed.’ zeggen vrienden me vaak. Waar ik de eerste bon aan ging spenderen wist ik dan ook direct: PAAZ van Myrthe van der Meer. Het boek heeft veel aandacht gehad in de media en met mijn medische achtergrond was ik meteen geïnteresseerd. Zette het feestje zich nog even voort of doofde het als een nachtkaars uit?

Emma is jonge vrouw die het ogenschijnlijk prima voor elkaar heeft: lieve vriend, goede baan en in de bloei van haar leven. Oké, ze werkt misschien wat hard. En oké, ze heeft een bijna permanent aanwezige doodswens. Maar werken moet nu eenmaal en iedereen zou toch liever dood zijn? Ze hikt tegen haar vakantie aan en voor ze het weet zit ze met haar vader op de PAAZ voor een spoedopname.

De PAAZ? Dat staat voor psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis, een toevluchtsoord voor als je het geestelijk even niet meer allemaal op een rijtje hebt en er gauw hulp noodzakelijk is. Emma vindt het maar een grote fout dat zij hier beland is. Er zijn genoeg mensen die het harder nodig hebben en ze verspilt alleen maar de tijd van de verpleging, psychologen en psychiaters. Bovendien: zoveel is er toch niet met haar aan de hand?

Lees verder

Recensie: Dimitri Verhulst – De helaasheid der dingen

1001004004729955‘Als weinig andere Vlaamse schrijvers slaagt Verhulst erin dialect te laten klinken als Nederlands’, schreef HUMO over De helaasheid der dingen van Dimitri Verhulst. Met zijn herkenbare, pijnlijk humoristische schrijfstijl heeft hij niet alleen zijn thuisland Vlaanderen veroverd, maar ook Nederland. Niet voor niets schreef hij dan ook het boekenweekgeschenk van 2015, ‘De zomer hou je ook niet tegen’. Het begon echter allemaal met het, inmiddels zelfs verfilmde, De helaasheid der dingen.

‘God schiep de dag en wij sleepten er ons doorheen’. Deze zin uit De Helaasheid der Dingen vat bijna elke gebeurtenis uit het boek van de Vlaamse Dimitri Verhulst samen. In dit boek, geschreven in dialect maar desalniettemin goed te volgen, volgen we de jonge Dimitri tot aan het moment van schrijven in 2006. Hij woont samen met zijn oma, vader en drie ooms in het dorp Reetveerdegem. Zijn, deels op de waarheid gebaseerde, jeugd in dit bijzonder samengestelde gezin is allerminst standaard te noemen.

De mannen in het boek hebben niet alleen een enorme voorliefde voor drank, maar ook een afkeer jegens werken gemeen. Driekwart van het boek speelt zich dan ook af in de kroeg of minstens met een kater voor de hoofdpersonen. Een Tour de France waarbij etappes in alcohol worden verreden of een haatdragende hond: humor is de rode draad in dit boek. Onder deze humor legt Verhulst echter een pijnlijk verleden bloot. Een verleden met deurwaarders en permanent dronken verzorgers, een verleden waarin hij met de nek is aangekeken en waarin hij uiteindelijk zelfs in een pleeggezin is geëindigd.

Lees verder

Recensie: Philip O’Connor – Love actually

$_82Net als de Nederlandse equivalent Alles is liefde, was de Britse voorloper Love actually een enorme kaskraker. Liefdesverhalen van mensen zoals jij en ik, in de al romantische setting van de donkere dagen voor kerst: het is niet gek dat men massaal naar de bioscoop trok. Naar aanleiding van de film, is het script omgeschreven tot een boek. Zou het verhaal op papier net zo’n succes zijn als op het witte doek?

Het zijn de weken voor kerst en heel Londen is op zijn of haar eigen manier op zoek naar liefde. De één stapt op het vliegtuig naar de andere kant van de oceaan, de ander papt aan met zijn bediende en een derde probeert zijn kleuterschoolliefde te versieren tijdens de kerstmusical. Dit gaat allemaal natuurlijk niet zonder slag of stoot en langzaam nadert kerstavond… Zou het allemaal op zijn pootjes terecht komen?

Ja natuurlijk. Het is een chicklit gebaseerd op één van de meeste bekende romantische komedies aller tijden, niemand zou iets anders verwachten. Over het algemeen is dat ook helemaal niet erg, men leest zulke boeken voor het luchtige verhaal en een happy end. Toch heb ik me met moeite door dit boek weten te ploegen, een enorme teleurstelling vanwege de hooggespannen verwachtingen door de film.

Lees verder

Recensie: Arnon Grunberg – Tirza

Featured imageTirza, het boek met als kaft een cello in de vorm van een naakt, bloedend vrouwenlichaam. Van velen zal dit sowieso al de aandacht trekken, de schrijver is daarnaast echter ook geen onbekende: Arnon Grunberg. Hij is bekend van onder andere Blauwe maandagen, De asielzoeker en natuurlijk van De Telefoongids ;). Tirza is één van zijn grootste werken, niet alleen is het bekroond met de Libris Literatuurprijs, maar het werd ook verfilmd en op de planken gebracht in het theater. Het begon echter allemaal met het boek, waarvan hieronder de recensie volgt.

Jörgen Hofmeester leidt een rustig en perfect, wat in zijn wereld synoniemen zijn, bestaan met zijn lievelingsdochter Tirza. Hij heeft zich zijn hele leven in de dienst van anderen gesteld: in dienst van zijn kinderen, zijn vrouw, zijn werk. Zijn vrouw, De Echtgenote, is echter vertrokken naar haar jeugdliefde en ook zijn oudste dochter Ibi is er vandoor gegaan. Tirza leidt een losbandig bestaan en Jörgen probeert zich vooral onzichtbaar te maken zodat ze haar gang kan gaan. Vervolgens laat ook zijn werkgever het afweten en stelt hem op non-actief. Alle zekerheden waar Hofmeester zo van hield zijn stuk voor stuk weggevallen.

Dan staat De Echtgenote ineens op de stoep. Jörgen is niet van plan zijn rustige en perfecte leven door haar te laten verstoren en leeft verder zoals altijd. Er wordt een extra bord op de tafel gezet, een extra glas wijn ingeschonken, alsof ze nooit is weggeweest. De rest van het boek leeft toe naar Tirza’s grote eindexamenfeest waar Hofmeester bijna zijn magnum opus van maakt, terwijl we ondertussen achter het levensverhaal van Jörgen komen. Na haar feest gaat Tirza met haar, door Jörgen niet onverwacht gehate, vriend naar Afrika. Na haar vertrek horen ze echter niets meer van haar…

Lees verder